Bizans Çalışmaları Araştırma Merkezi
Özgeçmiş:
Simona Puca, Bizans Medeniyeti üzerine uzmanlaşmış bir ortaçağ tarihçisidir (Universidad Complutense de Madrid ve Universidad de Alcalá). Napoli Federico II Üniversitesi’nden, PRIN projesi kapsamında desteklenen Ortaçağ Tarihi ve Dijital Beşeri Bilimler alanında doktora derecesine sahiptir. Doktora araştırması, ortaçağ diplomatik kaynaklarının analizi, yorumlanması ve yayına hazırlanması süreçlerinde geleneksel tarihsel yöntemleri dijital teknolojilerle birleştirmektedir. Avrupa’daki çeşitli kurumlarda araştırmacı olarak bulunmuş ve akademik çalışmalar yürütmüştür; bunlar arasında Viyana Üniversitesi Bizans ve Modern Yunan Çalışmaları Bölümü’ndeki Tsiter-Kontopoulou Kısa Dönem Araştırma Bursu da yer almaktadır. Araştırmalarını İtalya’da ve yurtdışındaki çeşitli konferanslarda sunmuştur. Çalışmaları, ortaçağ Akdeniz dünyasının siyasi ve entelektüel tarihine, özellikle de Bizans İmparatorluğu ile Latin Batı arasındaki ilişkilere odaklanmaktadır. Egemenlik, imparatorluk ideolojisi ve diplomatik temsil konularını; bilhassa imparatorun temsilcisi ve siyasi bir "ikizi" işlevini gören elçi figürü üzerinden incelemektedir. Ayrıca, hükümdarın fiziksel durumunun siyasi otoritenin icrası ve temsiliyle nasıl bir ilişki içinde olduğunu; körlük, bedensel engellilik ve görsel bilginin ortaçağda yöneticilik, meşruiyet ve iktidar anlayışlarını nasıl şekillendirdiğini araştırmaktadır. Daha geniş kapsamda ise tarihsel araştırmaların kavramsal ve metodolojik temelleriyle ilgilenmektedir.
Proje Tanımı:
Projesi, VIII. Mikhail Palaiologos dönemindeki Bizans diplomasisi tarihinde gerçekleşen sıra dışı bir olaya odaklanmaktadır. İmparator, 1259–1260 yıllarında, biri kör diğeri dilsiz olan iki elçiyi, Epir hükümdarı II. Mikhail’e ve Sicilya hükümdarı Manfred’e göndermiştir. Ortaçağ diplomatik uygulamalarında eşi benzeri görülmemiş (bir *hapax* niteliğindeki) bu görev, beden, siyasi temsil ve egemen otoritenin kullanımı arasındaki ilişkiyi incelemek için bir başlangıç noktası oluşturmaktadır. Proje, fiziksel durumları diplomatik temsilin geleneksel gereklilikleriyle çelişen elçilerin gönderilmesinin nasıl siyasi bir anlam kazanabildiğini ve imparatorluk iletişiminde bir araç işlevi görebildiğini sorgulamaktadır. Çalışma; bedensel bütünlük, duyusal kapasite, hitabet yeteneği ve görünürlük gibi unsurların, hükümdarın temsilcisinin sembolik inşasını nasıl şekillendirdiğini; bu unsurların bilinçli bir şekilde sarsılmasının ise elçinin bedenini nasıl bir provokasyon, alay ve siyasi meşruiyet kaybı aracına dönüştürebileceğini incelemektedir. Söz konusu olan, fiziksel engelli bireylerin diplomatik misyonlardaki istisnai varlığı değil, bedensel farklılığın bir tür siyasi eylemlilik biçimi olarak harekete geçirilebilme olasılığıdır. Yazar, bu vaka üzerinden, on üçüncü yüzyılın parçalı Akdeniz dünyasında diplomatik temsil, bedensel normlar ve imparatorluk meşruiyeti arasındaki ilişkiyi yeniden ele alarak, ortaçağ diplomasisinin performatif ve sembolik boyutlarını araştırmayı amaçlamaktadır.